2 à 3 maanden geleden had ik samen met Grete een mooi plan gemaakt, 3 mooie wedstrijden met in het midden de dam tot damloop (10 Engelse mijl) in aanloop naar een snelle halve marathon in Valencia. Het liep echter allemaal net even anders:

Na de eerste wedstrijd raakte ik in bloedvorm, de trainingen gingen veel beter dan vorig jaar en het herstel ging als een tierelier. Pijntjes? Nee, zelfs geen pijntjes ?

3 dagen voor de dam tot damloop ging het echter mis, een rare blokkade in de bovenrug zorgde voor stevige spierpijn in de linkerbilspier. Echt heel ernstig was het weer eens niet, maar wel ernstig genoeg om 2-3 weken nauwelijks te lopen en een hele belangrijke prikkel te missen. Dan is het een kwestie van zo snel mogelijk de knop omzetten, en alternatief blijven trainen. Ik kwam terug en het niveau leek niet echt gedaald te zijn, maar de echte bloedvorm ontbrak.

Vandaag was achteraf eigenlijk een logisch gevolg van het voorgaande, de eerste 10km waren supermakkelijk (30:02) en daarna zakte het tempo in in de groep. De lange solorace die toen volgde (tot c.a. 19km) werd me al vrij snel teveel van het goede. Ik had niet de hardheid die ik nodig had, en daar baal ik natuurlijk van, evenals mijn tijd die met 1:04:49 ook niet heel slecht was maar zeker niet gelijk staat aan het niveau in trainingen.

Een halve marathon is een zware beproeving, eentje waar ik nu dus helaas niet helemaal klaar voor was. Ondanks dat heb ik het koppie niet laten hangen en zoals altijd tot het einde gevochten voor wat ik waard was. Het had anders kunnen gaan maar sommige dingen heb je nou eenmaal niet in de hand, ik heb alles gedaan zoals ik het moest doen en dan is het resultaat een gegeven.

En nu? Zo’n halve marathon maakt je een stuk sterker, dus dit zorgt er wel weer voor dat ik een nieuwe stap kan gaan maken. Het gaat in het leven lang niet allemaal zoals je wilt maar vroeg of laat zal het harde werken zich een keer echt uitbetalen, dat gebeurd altijd ??

Recent Posts