Zo, dat is wel een titel hè. In deze blog wil ik jullie meenemen op mijn reis tijdens de halve marathon van gisteren, maar dan vooral ook op het mentale vlak. Een 10km kan zwaar zijn, een 15km helemaal, maar een halve marathon… En dan wil ik op termijn naar de hele marathon.

Maar goed, die halve marathon van gisteren, het NK op een pittig parcours met veel kleine en grote klimmetjes en een flinke bak wind die in de 2e helft vol tegen kwam te staan. Dat laatste deed me heel erg denken aan mijn vorige halve marathon in Berlijn, daar kwam ik na 12km alleen te lopen en toen hadden we dus ook de 2e helft wind tegen. Ik wist dus wel een beetje wat me te wachten stond.

Met dat in het achterhoofd hield ik me de eerste 10km koest. Roy Hoornweg probeerde de groep te breken door flink op kop te sleuren maar ook vaak juist flink af te remmen. Dit deed mij, en de andere ook zo bleek later, best wel veel pijn. Toen gingen we dus allemaal een beetje dollen, flauwe opmerkingen maken onderweg om te doen alsof je eigenlijk nog gewoon heel makkelijk zit. Rond 12,5km begon het feest, Michel Butter plaatste een flinke versnelling bij de dijkopgang net voordat we de wind vol tegen zouden krijgen. Ik liep op plek 3 maar wilde natuurlijk eigenlijk voor die eerste plek gaan. Gewoon proberen het gat te dichten, geen genoegen nemen met een podiumplek maar altijd strijden om de winst! Ik kwam dichterbij maar niet dicht genoeg, Roy nam weer over en we kwamen weer iets dichterbij. Toen nam ik nog een keer over en kwam ik erbij, Roy moest lossen en ik moest ook lossen bij Butter maar kon het gat dat toen ontstond ”enigszins binnen de perken” houden en eindigde als 2e.

Terug naar dat mentale aspect van die halve marathon. Meestal vanaf een kilometer of 15 wordt het echt afzien maar met zo’n race als vandaag door die wisseltempo’s vanaf 12 à 13km al wel. Je gaat kapot en hebt het gevoel dat je benen niet meer vooruit te krijgen zijn, en wat doe je dan? Aanzetten, als maar weer blijven aanzetten. Ze kunnen er nog bij komen, en dat wil je niet. Die 2e plek lonkt, ik moest en zou 2e worden! Net als in Berlijn met het EK limiet, ik moest en zou onder die 1:03:40 duiken (lukte uiteindelijk net niet, maar kwam in de buurt). Ik heb zelfs vele malen aan uitstappen gedacht toen, ik kon echt niet meer en mijn benen voelde als lood. Bij de marathon zal het vanaf 35km ook wel geen pleziertje zijn, maar dat maakt het uiteindelijk ook zo mooi. Dag in dag uit keihard trainen met dat ene doel voor ogen, 120% geven tijdens de wedstrijd en als het dan lukt…

Dat is dus de voornaamste reden dat ik dit doe, die gigantische kick! Tuurlijk is het proces ernaartoe ook prachtig en geniet ik daar eveneens met volle teugen van, maar die kick is pas echt onbetaalbaar. De afgelopen maanden waren niet altijd even makkelijk, na Schoorl (NK 10km) ging het allemaal weer heel goed maar het vele kwakkelen en dan daardoor telkens weer teruggeworpen worden was mentaal vrij pittig. Des te mooier als het dan goed gaat om het moment dat het ertoe doet.

Over 2 weken ga ik naar Flagstaff voor een hoogtestage om de basis te leggen voor een baanseizoen waar ik een mooie stap hoop te zetten. Stapje voor stapje elk jaar sterker worden om zo het maximale uit mijn sportcarrière te halen. Let’s go for it!

(foto’s gemaakt door Arjan Baggerman)

Recent Posts