Okè, ik ben dus echt iemand die veel nadenkt over alles. Dat heeft vele voordelen maar bij het hardlopen kan dat ook zo zijn nadelen hebben. Neem nou bijvoorbeeld de Kenianen, die denken niet: wat nou als ik kapot ga? Die gaan gewoon mee met de kop en proberen te winnen, ongeacht hoe kapot ze daardoor kunnen gaan. Gisteren stonden er ook een paar aan de start…

De Hilversum City Run, een goed georganiseerde wedstrijd met een pittig parcours (veel bochten en vrijwel alles vals plat). Mijn raceplan? Je raadt het al: gewoon meegaan met die Kenianen! Met een doorkomst van 5:40 op de eerste 2km zat het tempo er lekker in, alleen daarna werden er veel tempowisselingen doorgevoerd. Door die wisseltempo’s was de doorkomst op 5km al iets trager maar met 14:30 nog steeds best wel rap. De latere nummer 1 was inmiddels al gevlogen, die liep lang op schema voor 28 laag en dat konden mijn benen gewoon nog niet bijbenen vandaag. De 2 andere Kenianen waarmee ik toen nog liep lieten het tempo flink zakken, en ik bezweek toch een beetje onder de luxe om gewoon te strijden voor de plek in plaats van keihard door te lopen. Na iets te lang nagedacht te hebben of ik toch niet zo gaan versnellen nam ik ergens tussen 6 en 7km de kop over. Achteraf gezien had ik toen veel harder door moeten versnellen. Ik had dit keer expres geen klokje om omdat ik daar altijd wat teveel op kijk tijdens zo’n wedstrijd, maar als ik had gezien hoe erg het tempo inzakte had ik veel eerder en harder overgenomen. De Kenianen kwamen er iets na 9km weer hard overeen en sloegen een klein gaatje van een seconde of 3, wat tot de finish zo bleef en ik eindigde daardoor net buiten het overall podium.

Na afloop van de race is het gevoel wel een beetje dubbel: enerzijds ben ik erg tevreden met de eerste helft van de race, anderzijds heb ik de 2e helft niet slim gelopen en had ik toch wat dingen anders willen doen. Uiteindelijk leer je het meeste van races die niet perfect gaan, en ik heb weer goed wat hardheid op gedaan.

Nu gaan de trainingen voor het baanseizoen weer beginnen, iets waar ik erg naar uit kijk omdat ik ook echt denk weer een grote stap te kunnen maken op de kortere afstanden! Morgen vertrek ik naar Amerika om me daar optimaal op hoogte te kunnen voorbereiden op mijn limietpoging voor de 10km op het EK U23 en de daaropvolgende kortere baanwedstrijden.

Recent Posts