Bart’s blog

Op deze pagina vind je berichten over mijn prestaties op wedstrijden, trainingsweekenden en trainingsstages. Wil je vaker updates? Volg mij op twitter, instagram of facebook!

14 minuten

Donderdag reed ik naar mijn ouders in Hellevoetsluis, niet alleen omdat het praktischer was om met mijn vader naar Oordegem te rijden, maar ook omdat het gewoon heel leuk is om weer zoals vroeger samen op pad te gaan. Ook mijn oude trainingsmaatje Roy Hoornweg en fotograaf Arjan Baggerman reden met ons mee, dus de sfeer zat sowieso al goed.

IFAM Oordegem blijft een bijzondere wedstrijd. Ergens in ”the middle of nowhere” ligt een baan waar atleten massaal heen gaan om keihard te lopen. De wedstrijd is gewoon voor iedereen toegankelijk, maar het niveau is ronduit bizar te noemen. Na 2 jaar zou ik weer een 5000m lopen. Als marathonloper is eigenlijk alles kort dus deze afstand ging ook niet altijd even best. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er wel een beetje tegenop zag, ook al gingen de trainingen erg voortvarend. Wanneer iets telkens niet lekker gaat, dan is het toch een extra uitdaging, maar des te mooier om het patroon te doorbreken. Mijn pr stond op 14:11 en ik hoopte toch eindelijk een keer die 14 minuten grens te doorbreken…

Toen de series bekend werden gemaakt, hoorde ik tot mijn genoegen dat ik in de B-serie mocht startten. de C-serie was ook nog goed geweest, want de prestatiedichtheid is heel hoog bij deze wedstrijd. Toch vond ik dit fijner, nu kon ik gewoon echt achterin aansluiten en doorschuiven. Bij de start was ik redelijk weg en liep ik vooral op souplesse de eerste 100m zodat ik rustig achterin aan kon sluiten. Volgens mij was mijn eerste rondje iets van 69 seconden, in plaats van de rondjes 67/66 die ik de rest van de race zou lopen. Helemaal prima, liever te rustig dan te hard in het begin. Nu bleef ik redelijk achterin hangen, met af en toe wat naar voren schuiven en zoveel mogelijk in baan 1 lopen om niet teveel meters te maken. Bij een 5000m zie je meestal na een kilometer of twee al wel wat mensen echt terugzakken, het begin gaat immers altijd relatief hard. Door dan rustig te blijven, raap je alleen maar mensen op en dat geeft natuurlijk een heerlijk gevoel. Eigenlijk bleef ik gewoon constant rondjes 67/66 lopen en de laatste ronde ging nog net iets harder. Waar ik het normaal altijd heel erg zwaar had op deze afstand, liep ik nu gewoon lekker mee en had ik het gevoel dat ik wel door kon blijven gaan. Toen ik vervolgens in een tijd van 13:54 over de streep kwam, wat best een flink pr is en dus voor het eerst onder de 14 minuten, was ik echt heel blij! Niet alleen fysiek, maar vooral ook mentaal, is dit toch echt wel heel fijn. Hoewel mijn focus natuurlijk vooral op de marathon ligt, blijft het ook goed om die onderliggende afstanden aan te scherpen. In de komende jaren zal ik dat ook gewoon blijven doen, niet alleen omdat het praktisch is, maar ook gewoon omdat het leuk is om een beetje variatie erin te houden.

In de komende maand zal ik nog even goed aan mijn snelheid blijven werken, om te zorgen dat als ik me straks ga voorbereiden op de marathon het tempo extra makkelijk aanvoelt. Over 2 weken loop ik in Leiden bij het NK 10000m, net als vorig jaar zal het hoofddoel van het baanseizoen zijn om hier goed te presteren.


van links naar rechts: Trainingsmaatje Yorben Ruiter (13:58), Ik (13:54), Roy Hoornweg (13:50) en haas Frank Futselaar die zelf ook onder de 14 minuten heeft staan.

Read More

The 24-hour rule

Inmiddels is het alweer een paar dagen geleden dat ik het NK halve marathon liep. Dit zou één van de twee piekmomenten worden van dit jaar, alleen het liep niet helemaal volgens plan.

Aan de hand van de trainingen die ik gedaan heb in de periode voorafgaand aan deze wedstrijd, mocht ik weg op een schema van 1:03:00-1:02:40. Naast een heel sterk deelnemersveld was er ook een haas geregeld voor de eerste 15km op tempo 1:03:00. In de eerste kilometers hadden we een mooie groep, maar al snel bleek dat de haas langzamer ging dan afgesproken. Na 6km zei ik tegen de haas dat we toch echt te langzaam gingen en vroeg ik of hij langzaam wilde versnellen richting het groepje voor ons. Dat versnellen deed hij wel, maar na 7km stapte hij uit en waren alleen Michel Butter en ik nog over uit ons groepje. Na een paar wat snellere kilometers kwamen we toch nog redelijk op schema door (29:53). In het 2e deel van de wedstrijd stond de wind tegen, en het was ook erg harde wind. Mijn benen voelde vandaag ook niet zoals de afgelopen weken, maar daar probeerde ik verder niet bij stil te staan. Samen met Michel liep ik kop over kop, op het einde probeerde ik nog te versnellen, maar in de eindsprint kwam ik net 2 tellen te kort en ik finishte als 4e in 1:04:24.


foto gemaakt door Arjan Baggerman

Balen? Zeker! Maar ik kon op deze dag nou eenmaal niet meer dan dit. Uiteraard heb ik het uitgebreid geëvalueerd met mijn coach, en aan welke dingen het heeft gelegen dat weten we nu. Als het een keer niet zo gaat als je wilt, dan is het beste wat je kunt doen 24 uur balen en vervolgens de knop weer om zetten.

Momenteel zit ik in Flagstaff (VS) om me voor te bereiden op het baanseizoen. Het herstel van de halve marathon verloopt erg soepel, maar we houden het uiteraard nog even rustig de komende week. Na deze hoogtestage begin ik het baanseizoen met een 3000m, en hoewel dit erg kort is voor mij kijk ik er wel echt heel erg naar uit! In het afgelopen jaar heb ik een goede stap kunnen zetten, en ik ben benieuwd wat dit mij gaat brengen op de baanafstanden.

Read More

Op volle toeren

Jaar na jaar lukte het me niet, vanaf mijn 18e eindigde ik elk jaar in Schoorl rond de 5e plek, met een uitschieter naar 6e en naar 4e. Waar ging het mis? Vaak ging het mis op de start, want die gaat altijd vrij hard. Nou heb ik geen hele snelle tijden staan op de korte afstanden, dus op zich was het ook wel logisch, maar het moest wel beter kunnen.

Afgelopen jaar heb ik een flinke stap kunnen zetten, zeker richting de marathon en daarna. Die stap was niet alleen conditioneel en mentaal, maar ook qua brute kracht (lees zware krachttraining) ben ik gigantisch verbeterd. Zou het nu dan eindelijk een keer lukken om op het podium te eindigen?

Vorige week leek de vorm al erg goed, toen ik in Apeldoorn 23:00 liep op een 8km, wat een pr was van 25 seconden. Van tevoren hoorde vernam ik al dat iedereen voor een hele snelle tijd wilde gaan, en snel ging het ook… De eerste km voelde ik me heel sterk, maar ik merkte gelijk ook al dat het absurd hard ging. Ik bleef dus expres maar achterin het groepje hangen en kwam na 1km in 2:45 door (tempo 27:30, terwijl we in een tijd rond de 29 minuten zouden finishen). Dit keer echter, kon ik het wel verteren. Door de stappen die ik heb gezet kan ik nu dus ook gewoon prima hard mee aan het begin, en dat gaf al wel een flinke kick!


Foto gemaakt door Eaglefotografie

Na een paar scherpe bochtjes komen we aan bij de klim, ongeveer 600m lang stevig omhoog. Ik merkte dat ik relatief makkelijk omhoog kwam, dus ik ging wat dichter op mijn voorgangers lopen maar nam geen moeite om het kleine gaatje met de voorste groep te dichten dat kort daarvoor was ontstaan, dat leek me nu niet verstandig. Zo bleef ik lopen in een groepje van 4, later 3 man, waarvan ik wist dat ze ook allemaal wel sterk zouden blijven doorlopen. Nu was het vooral veel de kat uit de boom kijken, maar uiteraard ook wel af en toe wat werk verrichten uit collegialiteit. Dat werk ging ik vooral meer doen na 6km, toen ik Michel Butter uit de kopgroep zag lossen. We kwamen rond 7.5km bij Michel, die op de positie van eerste Nederlander liep. Met Stan Niesten nog vlak achter me wist ik in ieder geval dat ik echt voor het podium aan het lopen was. Zelfs de winst leek mogelijk, maar het kan natuurlijk nog alle kanten op als je met z’n drieën bij elkaar zit. Ik nam nu kop over, en bleef stevig doorlopen. Versnellen daar twijfelde ik nog een beetje over, het leek me beter om nog even te wachten tot het laatste stuk. Bij 9km zette Michel flink aan, waardoor er een gaatje ontstond. Inmiddels liepen Michel en ik wel al los, dus de 2e plek leek veilig, maar Stan zag ik ook nog wel terug komen. Spanning alom dus, en geen ruimte om ook maar iets te verslappen, gewoon volle bak door nu! Na een paar korte bochtjes kwam het laatste rechte stuk, zo’n 250m en dan zijn we bij de finish. Vol aanzetten en nog even alles geven, Michel was nog steeds in zicht. Ik kwam 3 tellen tekort om te winnen, maar ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo blij ben geweest met een 2e plek 😛 Eindelijk die podiumplek op een 10km op de weg! Mijn tijd van 28:57 betekende ook een heel flink pr voor een 10km op de weg (38 seconden eraf). Als ik nu terugkijk zou ik in de wedstrijd ook niets anders hebben gedaan, en dat is uiteindelijk waar het vooral om draait. Meer dan je beste race neerzetten kun je nou eenmaal niet, maar als het resultaat dan ook nog goed is dan is het helemaal genieten 😀


Samen met Stan direct na de finish. Foto is gemaakt door Julie Faiazza.

Komende weken ga ik vooral lekker veel kilometers wegtikken, met tussendoor nog een 10km in Trafford (GB) en deze periode sluit ik af met het NK halve marathon in de Venloop.

Read More

Grenzen verleggen

2 maanden was het alweer geleden dat ik mijn laatste wedstrijd liep: de Marathon van Berlijn.

Is dat niet wat overdreven, 2 maanden wachten na een marathon? Ik had zeker wel wat eerder kunnen lopen alweer, maar het was ook wel even lekker zo. Goed de tijd nemen om te herstellen van zo’n extreme inspanning is nooit slecht. Na 4 weken begon het weer echt te draaien en zeker de laatste 2 weken had ik echt het idee dat ik beter was dan ooit. Tijd voor de Zevenheuvelenloop!

Mijn pr bij de Zevenheuvelenloop stond op 45:24 (vorig jaar gelopen) maar ik vond het nou toch wel echt tijd om een keer onder de 45 minuten te lopen. Dit parcours maakt dat toch net wat lastiger: je kan op deze wedstrijd echt wel heel hard lopen, maar een goede indeling en de heuvels op een juiste manier benaderen is cruciaal. In het kort: De eerste 5km is vooral omhoog, dan heb je 5km waarin je eigenlijk even hoog eindigt maar waar wel 2 hele flinke heuvels in zitten, van 10 naar 11km nog een keer een echt lange klim en daarna alleen nog maar omlaag. Dus: niet te hard starten, maar ook weer niet te soft want dan loop je weer bijna alles alleen. Geen makkelijke opgave dus, wel een perfecte wedstrijd om techniek en tactiek te oefenen waardoor het ook gelijk een ideale voorbereiding is op de crosswedstrijden.

Mijn eerste 5km gingen in 14:58, dat was in ieder geval heel netjes want het plan was om ongeveer 15:00 door te komen. Daarna gingen we de bocht om de ”Derdebaan” op. Met de wind vol op kop werd er hier toch wel flink aan gesleurd waardoor ons groepje uit elkaar viel. Heuvelop moest ik wel snel gaan, maar ook weer niet teveel pushen. Omlaag vooral ”laten vallen”, om zo zonder al te veel moeite heel hard te lopen. Zo kwam ik dus gelijk ook een beetje bij van het klimmen en liep ik toch een tweede 5km van 14:53 (doorkomst op de 10km 29:51). De laatste 5km (eigenlijk 4 vanwege de klim van 10 naar 11km) zijn dan wel relatief makkelijk, je bent op een gegeven moment gewoon je kracht kwijt. Door goed op de techniek te blijven letten en mijn duurvermogen kon ik nog goed doorlopen om zo te finishen in 44:40 (laatste 5km in 14:49), een heel dik pr dus!

Op het podium met Mohammed Ali Mohammed en Ronald Schroër: foto is gemaakt door Julie Faiazza

Kortom: weer een hele mooie stap zo 😀 Nu nog de warandeloop volgende week en dan hopelijk ook het EK cross in Tilburg. 16 december vertrek ik dan weer naar Kenia om verder te bouwen aan mijn basis voor een snelle halve marathon in het voorjaar.

Read More

Lucky number 7, of toch niet helemaal?

Ik weet het nog als de dag van gisteren, mijn eerste 10km. 7 jaar geleden was dat, als 15 jarige jochie tussen de A junioren (t/m 19 jaar) op het NK. Die dag werd ik gelijk 3e op dat NK en liep ik 32:20. Mijn 5km split was 16:10 dus ik liep 2x exact hetzelfde tempo. Zou mijn aanleg dan op het echte hele lange gaan liggen?

7 jaar later zou ik mijn debuut mogen maken, dat was destijds het plan en dat plan werd vandaag dan eindelijk werkelijkheid. Zo lang gewacht, tot ik mijn droom mocht verwezenlijken. Alles rustig opgebouwd, in mijn jeugd hier en daar wel wat fouten gemaakt maar uiteindelijk door schade en schande wijzer geworden. Je kan wel begrijpen, ik was de laatste dagen iets zenuwachtiger dan normaal…

We stappen rond 8:00 uit de bus, het parcours op. Aan de linker-zijkant staan een paar grote BMW’s met klokken die gesynchroniseerd worden, rechts een groot scherm met film erop en een erg spannende muziek. Kippenvel, nu al, wat is dit vet! als even later het startschot klinkt, weet ik wat me te doen staat: na 7 jaar wachten, moet ik ook nu geduldig blijven.

En dat deden we, gewoon netjes in het groepje van 2:15 mee. Dat tempo ging het echter niet helemaal, want we zouden halverwege doorkomen op 1:07:07 dus dat is meer tempo voor 2:14 laag. Eerste drankpost op 5km, gewoon gelijk pakken, tafel nummer 7 (hoe toevallig :P). Eerste bidon ging er makkelijk in, mooi in de hand mee en rustig drinken dan moet dat geen probleem vormen. Of toch wel?

Na bidon nummer 3 op 15km gaat mijn maag toch wat raar aanvoelen. Misschien in combinatie met de extra spanning toch wat teveel drinken in een korte periode? Nouja, niks meer aan te doen. Volgende post overslaan en hopen dat het weer wat beter wordt. Dat werd het helaas niet, iets na 22 werd het toch erger en net zoals bij mijn eerste halve had ik toch echt het idee dat ik langs de kant moest. Net voor 25km stond er weer een dixie langs de kant, dus daar ging ik dan: hop, het toilet op. Als automatische impuls nog mijn klokje stop gezet en, na zo’n 14 seconden zag ik na afloop van de race, er weer uit. En daar gingen we weer, 2km later (wat ik dus eigenlijk ook iets langzamer had moeten doen) zat ik weer bij de groep. Even bijkomen tot 30km en dan gaan!

Net voor 30km staat weer een drankpost en ik besef me dat ik nog maar zo’n 750ml heb gedronken van de 1.6-2L die ik nodig zou hebben. Toch maar wat pakken dan? Dus ik pak alsnog een bidon maar na 3 slokken speelt de maag alweer op. Ik gooi mijn bidon snel weg, dit moet ik duidelijk nog verbeteren maar nu kan ik er niks meer aan veranderen. Hupsakee, km 31 ging in 3:02 (ipv 3:11). Iets te optimistisch? Het kost vrijwel geen moeite, en het zou van 30-35 ook licht heuvelaf gaan. Het enige waar ik nu nog aan moet denken is: rustig ademhalen, pasfrequentie hoog houden en ontspannen. nog een km 3:02, en nog een van 3:03. Volgens mij bleven die km’s tot 37 op 3:05 of eronder. Ik voel me nog verrassend goed, maar nu ik die 35km gepasseerd ben wordt het toch elke kilometer flink wat zwaarder. Gewoon blijven gaan, niet teveel nadenken. ”Je loopt 12de Bart!!!”: hoor ik Grete roepen. Nummer elf stort ook wel duidelijk in zo te zien.

We zitten nu al op 38km en ik kom langs nummer 11, een snelle blik laat me wel zien dat hij het niet fijn heeft. Nou kan ik ook niet meer heel erg lachen op dit moment, maar een van de mentale trucjes die ik had opgepikt was denken aan hoeveel zwaarder een ander het heeft (eigenlijk best wel flauw, maar als het helpt dan helpt het 😛 ). Dat ging hier wel op, dus daar haalde ik weer een motivatie uit, en de nummer 10 was ook niet ver weg meer. 40km, nummer 10 ben ik ook voorbij! Ik lig nu dus 10e in een World Major Marathon, dat is best wel bizar eigenlijk… Op dit moment denk ik hier eerlijk gezegd helemaal niet aan. Het enige wat ik denk is: pasfrequentie, ademhaling, ontspannen. Volledige focus dus! Jawel, daar is hij dan, de Brandenburger Tor, dit is het laatste stuk naar de finish. Echt versnellen zit er niet meer in, maar ik kan het tempo wel constant houden en kom met gebalde vuist over de finish.

Was het wat ik ervan gehoopt had? Zeker weten!!! Zijn er verbeterpunten? Absoluut! Maar daar ga ik, na een welverdiende vakantie, rustig aan werken. Die eerste marathon mogen er nog dingen minder goed gaan, maar voor de volgende gaan we dat uiteraard wel oplossen 🙂 Ook wel positief: ik loop blijkbaar zuinig genoeg om met vrij weinig brandstof hard te kunnen blijven lopen.

Met meer plezier dan ooit kijk ik tegemoet naar het tweede deel van een nog prille maar hopelijk hele lange carrière!

Read More
Bekijk meer

Don’t just run the race

take pleasure in being in it!

Bart’s laatste posts op instagram

volg mij ook op

© 2016 BART VAN NUNEN. POWERED & DESIGNED BY IMPRESS-D