Bart’s blog

Op deze pagina vind je berichten over mijn prestaties op wedstrijden, trainingsweekenden en trainingsstages. Wil je vaker updates? Volg mij op twitter, instagram of facebook!

Sporter in Coronatijd

In de komende maanden zal ik, in samenwerking met puur brood, een aantal items maken over mijn leven als sporter. In deze tijden van corona is ook het leven van een topsporter erg apart. Hoewel ik nog prima heb kunnen trainen, heeft bij mij ook vaak de vraag in mijn hoofd gespeeld waar ik naar toe aan het werken was, aangezien veel evenementen geannuleerd zijn.  Waar eerst nog de marathon van Rotterdam op de planning stond, waren er opeens zelfs helemaal geen wedstrijd meer om te lopen. Onzekerheid speelt ook in mijn leven een rol momenteel, maar samen met mijn coach heb ik een goede manier gevonden om hier mee om te gaan.

Sinds mijn 9e doe ik aan atletiek. Eigenlijk werd al vrij snel duidelijk dat hardlopen, en dan vooral lange afstanden, mij het beste afgingen. Dit zorgt er ook voor dat ik eigenlijk niet beter weet dan dat ik elke dag de deur uit stap om een eindje te gaan ‘’hollen’’. Hardlopen is voor mij niet alleen sport en beroep maar vooral ook een leefstijl. Er zijn maar weinig dingen die ik zo leuk vind als hardlopen, en dan vooral de hele lange duurlopen of marathonblokken waarbij je echt bizar lange afstanden aflegt. Naast de vele grote nationale wegwedstrijden die wij in Nederland hebben (bijvoorbeeld de Dam tot Damloop) loop ik ook met enige regelmaat in het buitenland (een van de laatste normale wedstrijden voor Corona was de halve marathon van Barcelona). Verder loop ik ook nog steeds korte baanwedstrijden om mijn snelheid te onderhouden/verbeteren.

Zodra het “Corona-tijdperk” echt op gang kwam hier in Nederland kon ik gelukkig nog wel zelf trainen en mocht ik ook tempotrainingen doen met maximaal 1 teamgenoot, omdat dit binnen de regels nog was toegestaan. Helaas heb ik de krachttrainingen, een belangrijk onderdeel van mijn trainingsschema, wel gemist. Misschien zou je het niet verwachten, maar ook voor marathonlopers is krachttraining een belangrijk onderdeel van het trainingsschema. In de afgelopen maanden kregen we gelukkig snel meer mogelijkheden binnen de regels waardoor ik weer optimaal kon doortrainen.

Inmiddels zijn er zelfs weer wedstrijden mogelijk en daar geniet ik echt van! Ik loop nu relatief veel wedstrijden in vergelijking met mijn reguliere seizoen. In de laatste weken heb ik elke week wel een wedstrijd gelopen, en ik heb in het begin zelfs 3 wedstrijden op één dag gedaan (2000-1000-400m). Deze 3 wedstrijden lopen is eigenlijk een beetje gekkenwerk, maar plezier staat in deze periode even voorop; en dat heb ik zeker. Uit deze wedstrijden blijkt maar weer dat marathonlopers altijd even nodig hebben om in te komen; want ik liep op de laatste race, maar wel de kortste afstand, voor mijn doen het beste resultaat.

Foto gemaakt door Bjorn Paree

Langzaamaan gaan de “plezier races” er weer uit en werk ik weer wat serieuzer richting mijn eigen wedstrijddoelen. Momenteel zit ik op de korte afstanden op PR-niveau (persoonlijk record). Voor de komende 2 maanden staan er aardig wat wedstrijden op de planning, maar ook deze wedstrijden zijn niet zeker. Als huisartszoon zie ik een tweede golf nog gebeuren, maar daar probeer ik niet te veel mee bezig te zijn. Wat de tijden ook zijn, en wat de toekomst brengt; Ik blijf elke dag goed trainen, eten (veel brood, ik zeg heel veel) en veel slapen/uitrusten.

Mijn hoofddoel voor dit najaar is om een goede marathon te lopen in Valencia. Dit is pas in December maar het is momenteel een van de enige mogelijkheden in het najaar om mezelf te kwalificeren voor de Olympische Spelen. Ook de marathon van Amsterdam behoort nog tot de mogelijkheden, het is nog onzeker of dit ook een officieel kwalificatiemoment wordt.

Het is lastig om op dit moment dingen met zekerheid te zeggen, maar ik heb een geweldige coach die mij zeker op het juiste moment kan laten pieken. Aan haar laat ik nu ook de keuze welke marathon ik ga lopen, dan hoef ik namelijk niet alle scenario’s steeds te overwegen en kan ik mij focussen op mijn trainingen en het proces. Laat mij maar lekker rennen, dat is het mooiste wat er is.

En als het moment dan daar is, reken maar dat ik er dan klaar voor ben!

Read More

Motivation through pain

It’s been quite a couple of months since I wrote my last blog, but I think this is the perfect time to start writing again.

In this weird situation that we’re all in right now, there are a lot of people that want to know how to stay motivated. Therefore, I thought the best thing I could do is start writing a set of three blogs. They will not be just happy blogs, but they will be honest. We all struggle sometimes but it’s how we deal with struggles that makes our lifes different. Let’s start with where my struggle began.

In September I was one of the many runners at the startline of the Berlin Marathon. Of course, I didn’t just stand there to run a cool marathon, I was there to realize one of my biggest dreams. It was that realisation of what I was about to try that made me mess up.

When we’re young we all have very big dreams, of which some seem very unrealistic. Back when I was about 10 years old I told my dad before going to sleep that I was gonna go to the olympics some day. He didn’t straight up laugh at me, instead he made sure that i’d set some more realistic goals first. Little did we know that I actually was gonna become someone who had a shot at qualifying for the olympics. When I started running I was 9 years old, and I wasn’t that good. Once I noticed how easily I could run for long periods of time, I started to get more motivated by the day and got better really quickly.

Foto made by: Erik van Leeuwen

By the end of my time as a junior athlete, I managed to achieve some results I’m still very proud of. It also marked a turning point, as after the World Junior Championships in 2014, small injuries and pains started to come up. Aside from a few really good results, I could have done a lot better most of the time if I had done some things differently. After 2 or 3 years I started training at National Sportcentre Papendal. With help of my coach Grete and the other experts working there, I went from a very weak and underfed runner to a healthy runner, strong enough to finally start that marathon adventure.

The story of my first marathon was a really weird one, where I made some critical errors but had such a great focus that none of it seemed to really matter. Life after that was great obviously, I’ve never felt more content than in the weeks after that first marathon. My second marathon become a very different story though.

Back in September, the biggest mistake I’ve made was a rather simple one: I let the thought of qualifying for something as big as the olympics get to my head. I wasn’t relaxed at all. Throughout the entire race I was working hard, focussing on my opponents and the pace and I managed to miss my drinks at most of the drink stations. Despite all of this, I managed to get up to 35km at the right pace, 2km later I was totally empty though.

After that race the first thing I told my father was that I was gonna try again in a spring marathon. I still managed to have fun later that day and in the weeks after, but every single day I found myself confronted with the fact that I wasted such a beautiful opportunity. What I hated even more was that I had to quit a race, which I can’t remember to have ever done before. Even though I know I just couldn’t go on anymore, it felt like giving up.

Life of an athlete is kind of beautiful, training every day and seeing your improvement. As a marathoner, you only have 1 or 2 races a year (in my case still just one) where you train for the entire year. Not to forget all the years of hard work you’ve put in before. Once you finally get to the day of your race, all your emotions get amplified to the extremes. That feeling of a good result in the marathon is so great, I can’t think of much that could top that feeling. It also works the other way around, so I discovered. Still I managed to get up better than I thought I would. In the end, it only motivates me more to put things right. In the past couple of months I’ve worked a lot on how to keep my cool during such an important race. Knowing how far I still got last time, I just look forward to giving it another try.

Due to the Coronavirus I have to wait a lot longer untill I can actually go for it again. Right now my next opportunity seems to be in Valencia on the 6th of December, but even that is still unsure. With every day my motivation grows, because I know again how to do what I need to do.

My next blog will be about the period from the first races after the marathon untill just before the outbreak of Corona in the Netherlands.

Read More

De Muur

Soms is het lastig om de juiste woorden te vinden. Sport kan heel mooi zijn, maar ook keihard. Gelukkig kan ik wel prima relativeren, maar echt ”happy” ben ik natuurlijk niet na gisteren.

Na een mooie voorbereidingsperiode, een hoop hard werken en een verjaardag zonder taart, mocht ik het gisteren eindelijk gaan proberen. In plaats van 2:11:30 schema zou de groep op 2:11:00 weggaan, net wat straf misschien gezien ik liever met negatieve split loop maar ik had er goede moed in. Tijdens de wedstrijd ging het best wel lang goed, maar ik was wel te onrustig achteraf gezien. Niet alleen in het hoofd, maar ook in mijn bovenlijf. Dat laatste is echt iets waar weer meer aan gewerkt moet worden, want zoiets kan een hoop schelen in efficiëntie. Verder pik je ook wel meer mee uit een wedstrijd die wat minder gaat, we (mijn coach en ik) hebben echt al wel een aantal verbeterpunten waar we mee aan de slag kunnen.

Globaal komt het er op neer dat ik gewoon teveel energie aan het verspillen was. Op een 10km kan je dan nog verval beperken, maar bij een marathon kom je jezelf keihard tegen. Na 30km werd het al erg zwaar en bij 32 was ik al op voor mijn gevoel. Toen heb ik toch nog 3km lang op 3:06 kunnen lopen, gewoon de pijn negeren en blijven proberen. Bij 35km kreeg ik toen zo’n klap dat ik instortte en 2km later heb ik de strijd moeten staken. Zoiets doet heel veel pijn, al is het maar omdat uitstappen slap voelt en compleet tegen mijn principes in gaat, maar ik zag gewoon niet hoe ik nog door kon.

Nu heb ik dus na 2 marathons beide kanten gezien, misschien ook wel goed ook op ontwikkelingsgebied. Toch had ik het natuurlijk maar al te graag anders gezien, maar ik heb nog altijd de volste vertrouwen dat ik het wel kan. In de komende weken ga ik gewoon doen wat ik al van plan was, goed uitrusten en dan weer wat mooie wedstrijden doen. Deze week ga ik ook weer met Grete kijken hoe we het verder gaan aanpakken. Waarschijnlijk ga ik dan in het voorjaar gewoon weer een marathon doen. Met de lessen uit deze marathon gaan we daar weer wat moois van maken. Want ik ben nog niet klaar met die marathon, letterlijk en figuurlijk…

Read More

Wanneer dromen werkelijkheid kunnen worden

Het is dinsdagmorgen als ik in de auto stap naar Planken Wambuis, een van de vele delen bos hier in de omgeving. Ik mag vanochtend zelf weten hoe lang ik ga, dus ik besluit om eens een keer op verkenningstocht te gaan. Na een half uurtje kom ik bij een kaart, en aangezien het best wel lekker gaat, besluit ik er maar een flinke ronde van te maken.

Meer dan eens krijg ik de vraag of ik met muziek loop? Dat doe ik dus eigenlijk nooit. Maar wat doe ik dan in al die tijd? Terwijl ik loop kijk ik om me heen en geniet ik van de prachtige omgeving die ik hier heb en mijn gedachten dwalen af. Nog iets meer dan 11 weken, dan loop ik mijn 2e marathon. Waar ik deze marathon zou gaan lopen was iets waar ik niet lang over heb getwijfeld, eigenlijk wist ik het al wel direct na de eerste. Mijn tijd van 2:13:09 was al best wel dicht bij het olympische limiet en dan is Berlijn wel de meest voor de hand liggende marathon om te gaan lopen.

Sinds de marathon van vorig jaar heb ik een flinke stap gezet, dus met wat extra kilometers in de benen is die 2:11:30 zeker niet irreëel. Toch blijft het een marathon, een afstand waarin een hoop kan gebeuren en je jezelf flink tegen kan komen. Al dagdromend hierover kijk ik op mijn klokje en ik kom tot de ontdekking dat ik wel erg hard ga ineens…

Naast een limiet is er ook nog de regel dat er maximaal 3 mensen gestuurd kunnen worden. Met de huidige generatie marathonlopers zou het best kunnen dat er 4, of zelf 5 atleten onder het limiet duiken. Hoewel die kans niet groot is, is het wel iets om rekening mee te houden. Onder de 2:11:30 kan dus nog niet genoeg zijn. Vervelend? Nee, alleen maar mooi! Dit betekend dat we met onze huidige lichting gewoon heel goed bezig zijn. Extra concurrentie vind ik ook altijd leuk, dat maakt het nog wat uitdagender. Een aantal van ons loopt in Berlijn, maar ook andere marathons zullen gebruikt worden voor limietpogingen waardoor het een hele boeiende tijd belooft te worden.

Inmiddels ben ik weer bij een kaart aangekomen, ik heb al best wat kilometers afgelegd maar het lijkt alleen maar makkelijker te gaan en ik heb wel zin in een extra lusje. Niet zo lang geleden was alles nog anders, ik focuste me op zaken als tijden en de gevolgen van winnen of verliezen. Na een hoop trial en error weet ik nu wat ik moet doen om het maximale uit mezelf te halen, en als je dat doet dan komen de tijden vanzelf. Meer dan alles geven kun je niet doen, dus daar ga ik altijd voor.

Volgende week begint de marathonvoorbereiding. 10 weken lang veel trainen; goed uitrusten; goed eten en alle details rondom de marathon oefenen. Als ik dat allemaal doe, fit weet te blijven en tijdens de marathon mijn hoofd koel houdt dan kan er wel eens iets heel moois uitkomen.

Na ruim 25 kilometer kom ik weer bij de auto aan, met een voldaan gevoel en heel veel zin om er straks flink tegenaan te gaan!

Over iets meer dan 2 weken vertrek ik weer naar het Zwitserse Sankt Moritz voor een hoogtestage. Dit keer ga ik mee met TDR, de groep van o.a. Michel Butter en Edwin de Vries. Vanaf dan zal ik 4 weken lang elke woensdag wat schrijven voor www.hardloopnetwerk.nl, dus als je wat meer wilt weten over hoe het leven op hoogtestage eruit ziet dan kan je dat daar lezen.


Samen met Michel tijdens het NK halve marathon in Venlo.

Read More

14 minuten

Donderdag reed ik naar mijn ouders in Hellevoetsluis, niet alleen omdat het praktischer was om met mijn vader naar Oordegem te rijden, maar ook omdat het gewoon heel leuk is om weer zoals vroeger samen op pad te gaan. Ook mijn oude trainingsmaatje Roy Hoornweg en fotograaf Arjan Baggerman reden met ons mee, dus de sfeer zat sowieso al goed.

IFAM Oordegem blijft een bijzondere wedstrijd. Ergens in ”the middle of nowhere” ligt een baan waar atleten massaal heen gaan om keihard te lopen. De wedstrijd is gewoon voor iedereen toegankelijk, maar het niveau is ronduit bizar te noemen. Na 2 jaar zou ik weer een 5000m lopen. Als marathonloper is eigenlijk alles kort dus deze afstand ging ook niet altijd even best. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er wel een beetje tegenop zag, ook al gingen de trainingen erg voortvarend. Wanneer iets telkens niet lekker gaat, dan is het toch een extra uitdaging, maar des te mooier om het patroon te doorbreken. Mijn pr stond op 14:11 en ik hoopte toch eindelijk een keer die 14 minuten grens te doorbreken…

Toen de series bekend werden gemaakt, hoorde ik tot mijn genoegen dat ik in de B-serie mocht startten. de C-serie was ook nog goed geweest, want de prestatiedichtheid is heel hoog bij deze wedstrijd. Toch vond ik dit fijner, nu kon ik gewoon echt achterin aansluiten en doorschuiven. Bij de start was ik redelijk weg en liep ik vooral op souplesse de eerste 100m zodat ik rustig achterin aan kon sluiten. Volgens mij was mijn eerste rondje iets van 69 seconden, in plaats van de rondjes 67/66 die ik de rest van de race zou lopen. Helemaal prima, liever te rustig dan te hard in het begin. Nu bleef ik redelijk achterin hangen, met af en toe wat naar voren schuiven en zoveel mogelijk in baan 1 lopen om niet teveel meters te maken. Bij een 5000m zie je meestal na een kilometer of twee al wel wat mensen echt terugzakken, het begin gaat immers altijd relatief hard. Door dan rustig te blijven, raap je alleen maar mensen op en dat geeft natuurlijk een heerlijk gevoel. Eigenlijk bleef ik gewoon constant rondjes 67/66 lopen en de laatste ronde ging nog net iets harder. Waar ik het normaal altijd heel erg zwaar had op deze afstand, liep ik nu gewoon lekker mee en had ik het gevoel dat ik wel door kon blijven gaan. Toen ik vervolgens in een tijd van 13:54 over de streep kwam, wat best een flink pr is en dus voor het eerst onder de 14 minuten, was ik echt heel blij! Niet alleen fysiek, maar vooral ook mentaal, is dit toch echt wel heel fijn. Hoewel mijn focus natuurlijk vooral op de marathon ligt, blijft het ook goed om die onderliggende afstanden aan te scherpen. In de komende jaren zal ik dat ook gewoon blijven doen, niet alleen omdat het praktisch is, maar ook gewoon omdat het leuk is om een beetje variatie erin te houden.

In de komende maand zal ik nog even goed aan mijn snelheid blijven werken, om te zorgen dat als ik me straks ga voorbereiden op de marathon het tempo extra makkelijk aanvoelt. Over 2 weken loop ik in Leiden bij het NK 10000m, net als vorig jaar zal het hoofddoel van het baanseizoen zijn om hier goed te presteren.


van links naar rechts: Trainingsmaatje Yorben Ruiter (13:58), Ik (13:54), Roy Hoornweg (13:50) en haas Frank Futselaar die zelf ook onder de 14 minuten heeft staan.

Read More
Bekijk meer

Don’t just run the race

take pleasure in being in it!

Bart’s laatste posts op instagram

volg mij ook op

© 2016 BART VAN NUNEN. POWERED & DESIGNED BY IMPRESS-D