Bart’s blog

Op deze pagina vind je berichten over mijn prestaties op wedstrijden, trainingsweekenden en trainingsstages. Wil je vaker updates? Volg mij op twitter, instagram of facebook!

Op volle toeren

Jaar na jaar lukte het me niet, vanaf mijn 18e eindigde ik elk jaar in Schoorl rond de 5e plek, met een uitschieter naar 6e en naar 4e. Waar ging het mis? Vaak ging het mis op de start, want die gaat altijd vrij hard. Nou heb ik geen hele snelle tijden staan op de korte afstanden, dus op zich was het ook wel logisch, maar het moest wel beter kunnen.

Afgelopen jaar heb ik een flinke stap kunnen zetten, zeker richting de marathon en daarna. Die stap was niet alleen conditioneel en mentaal, maar ook qua brute kracht (lees zware krachttraining) ben ik gigantisch verbeterd. Zou het nu dan eindelijk een keer lukken om op het podium te eindigen?

Vorige week leek de vorm al erg goed, toen ik in Apeldoorn 23:00 liep op een 8km, wat een pr was van 25 seconden. Van tevoren hoorde vernam ik al dat iedereen voor een hele snelle tijd wilde gaan, en snel ging het ook… De eerste km voelde ik me heel sterk, maar ik merkte gelijk ook al dat het absurd hard ging. Ik bleef dus expres maar achterin het groepje hangen en kwam na 1km in 2:45 door (tempo 27:30, terwijl we in een tijd rond de 29 minuten zouden finishen). Dit keer echter, kon ik het wel verteren. Door de stappen die ik heb gezet kan ik nu dus ook gewoon prima hard mee aan het begin, en dat gaf al wel een flinke kick!


Foto gemaakt door Eaglefotografie

Na een paar scherpe bochtjes komen we aan bij de klim, ongeveer 600m lang stevig omhoog. Ik merkte dat ik relatief makkelijk omhoog kwam, dus ik ging wat dichter op mijn voorgangers lopen maar nam geen moeite om het kleine gaatje met de voorste groep te dichten dat kort daarvoor was ontstaan, dat leek me nu niet verstandig. Zo bleef ik lopen in een groepje van 4, later 3 man, waarvan ik wist dat ze ook allemaal wel sterk zouden blijven doorlopen. Nu was het vooral veel de kat uit de boom kijken, maar uiteraard ook wel af en toe wat werk verrichten uit collegialiteit. Dat werk ging ik vooral meer doen na 6km, toen ik Michel Butter uit de kopgroep zag lossen. We kwamen rond 7.5km bij Michel, die op de positie van eerste Nederlander liep. Met Stan Niesten nog vlak achter me wist ik in ieder geval dat ik echt voor het podium aan het lopen was. Zelfs de winst leek mogelijk, maar het kan natuurlijk nog alle kanten op als je met z’n drieën bij elkaar zit. Ik nam nu kop over, en bleef stevig doorlopen. Versnellen daar twijfelde ik nog een beetje over, het leek me beter om nog even te wachten tot het laatste stuk. Bij 9km zette Michel flink aan, waardoor er een gaatje ontstond. Inmiddels liepen Michel en ik wel al los, dus de 2e plek leek veilig, maar Stan zag ik ook nog wel terug komen. Spanning alom dus, en geen ruimte om ook maar iets te verslappen, gewoon volle bak door nu! Na een paar korte bochtjes kwam het laatste rechte stuk, zo’n 250m en dan zijn we bij de finish. Vol aanzetten en nog even alles geven, Michel was nog steeds in zicht. Ik kwam 3 tellen tekort om te winnen, maar ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo blij ben geweest met een 2e plek 😛 Eindelijk die podiumplek op een 10km op de weg! Mijn tijd van 28:57 betekende ook een heel flink pr voor een 10km op de weg (38 seconden eraf). Als ik nu terugkijk zou ik in de wedstrijd ook niets anders hebben gedaan, en dat is uiteindelijk waar het vooral om draait. Meer dan je beste race neerzetten kun je nou eenmaal niet, maar als het resultaat dan ook nog goed is dan is het helemaal genieten 😀


Samen met Stan direct na de finish. Foto is gemaakt door Julie Faiazza.

Komende weken ga ik vooral lekker veel kilometers wegtikken, met tussendoor nog een 10km in Trafford (GB) en deze periode sluit ik af met het NK halve marathon in de Venloop.

Read More

Grenzen verleggen

2 maanden was het alweer geleden dat ik mijn laatste wedstrijd liep: de Marathon van Berlijn.

Is dat niet wat overdreven, 2 maanden wachten na een marathon? Ik had zeker wel wat eerder kunnen lopen alweer, maar het was ook wel even lekker zo. Goed de tijd nemen om te herstellen van zo’n extreme inspanning is nooit slecht. Na 4 weken begon het weer echt te draaien en zeker de laatste 2 weken had ik echt het idee dat ik beter was dan ooit. Tijd voor de Zevenheuvelenloop!

Mijn pr bij de Zevenheuvelenloop stond op 45:24 (vorig jaar gelopen) maar ik vond het nou toch wel echt tijd om een keer onder de 45 minuten te lopen. Dit parcours maakt dat toch net wat lastiger: je kan op deze wedstrijd echt wel heel hard lopen, maar een goede indeling en de heuvels op een juiste manier benaderen is cruciaal. In het kort: De eerste 5km is vooral omhoog, dan heb je 5km waarin je eigenlijk even hoog eindigt maar waar wel 2 hele flinke heuvels in zitten, van 10 naar 11km nog een keer een echt lange klim en daarna alleen nog maar omlaag. Dus: niet te hard starten, maar ook weer niet te soft want dan loop je weer bijna alles alleen. Geen makkelijke opgave dus, wel een perfecte wedstrijd om techniek en tactiek te oefenen waardoor het ook gelijk een ideale voorbereiding is op de crosswedstrijden.

Mijn eerste 5km gingen in 14:58, dat was in ieder geval heel netjes want het plan was om ongeveer 15:00 door te komen. Daarna gingen we de bocht om de ”Derdebaan” op. Met de wind vol op kop werd er hier toch wel flink aan gesleurd waardoor ons groepje uit elkaar viel. Heuvelop moest ik wel snel gaan, maar ook weer niet teveel pushen. Omlaag vooral ”laten vallen”, om zo zonder al te veel moeite heel hard te lopen. Zo kwam ik dus gelijk ook een beetje bij van het klimmen en liep ik toch een tweede 5km van 14:53 (doorkomst op de 10km 29:51). De laatste 5km (eigenlijk 4 vanwege de klim van 10 naar 11km) zijn dan wel relatief makkelijk, je bent op een gegeven moment gewoon je kracht kwijt. Door goed op de techniek te blijven letten en mijn duurvermogen kon ik nog goed doorlopen om zo te finishen in 44:40 (laatste 5km in 14:49), een heel dik pr dus!

Op het podium met Mohammed Ali Mohammed en Ronald Schroër: foto is gemaakt door Julie Faiazza

Kortom: weer een hele mooie stap zo 😀 Nu nog de warandeloop volgende week en dan hopelijk ook het EK cross in Tilburg. 16 december vertrek ik dan weer naar Kenia om verder te bouwen aan mijn basis voor een snelle halve marathon in het voorjaar.

Read More

Lucky number 7, of toch niet helemaal?

Ik weet het nog als de dag van gisteren, mijn eerste 10km. 7 jaar geleden was dat, als 15 jarige jochie tussen de A junioren (t/m 19 jaar) op het NK. Die dag werd ik gelijk 3e op dat NK en liep ik 32:20. Mijn 5km split was 16:10 dus ik liep 2x exact hetzelfde tempo. Zou mijn aanleg dan op het echte hele lange gaan liggen?

7 jaar later zou ik mijn debuut mogen maken, dat was destijds het plan en dat plan werd vandaag dan eindelijk werkelijkheid. Zo lang gewacht, tot ik mijn droom mocht verwezenlijken. Alles rustig opgebouwd, in mijn jeugd hier en daar wel wat fouten gemaakt maar uiteindelijk door schade en schande wijzer geworden. Je kan wel begrijpen, ik was de laatste dagen iets zenuwachtiger dan normaal…

We stappen rond 8:00 uit de bus, het parcours op. Aan de linker-zijkant staan een paar grote BMW’s met klokken die gesynchroniseerd worden, rechts een groot scherm met film erop en een erg spannende muziek. Kippenvel, nu al, wat is dit vet! als even later het startschot klinkt, weet ik wat me te doen staat: na 7 jaar wachten, moet ik ook nu geduldig blijven.

En dat deden we, gewoon netjes in het groepje van 2:15 mee. Dat tempo ging het echter niet helemaal, want we zouden halverwege doorkomen op 1:07:07 dus dat is meer tempo voor 2:14 laag. Eerste drankpost op 5km, gewoon gelijk pakken, tafel nummer 7 (hoe toevallig :P). Eerste bidon ging er makkelijk in, mooi in de hand mee en rustig drinken dan moet dat geen probleem vormen. Of toch wel?

Na bidon nummer 3 op 15km gaat mijn maag toch wat raar aanvoelen. Misschien in combinatie met de extra spanning toch wat teveel drinken in een korte periode? Nouja, niks meer aan te doen. Volgende post overslaan en hopen dat het weer wat beter wordt. Dat werd het helaas niet, iets na 22 werd het toch erger en net zoals bij mijn eerste halve had ik toch echt het idee dat ik langs de kant moest. Net voor 25km stond er weer een dixie langs de kant, dus daar ging ik dan: hop, het toilet op. Als automatische impuls nog mijn klokje stop gezet en, na zo’n 14 seconden zag ik na afloop van de race, er weer uit. En daar gingen we weer, 2km later (wat ik dus eigenlijk ook iets langzamer had moeten doen) zat ik weer bij de groep. Even bijkomen tot 30km en dan gaan!

Net voor 30km staat weer een drankpost en ik besef me dat ik nog maar zo’n 750ml heb gedronken van de 1.6-2L die ik nodig zou hebben. Toch maar wat pakken dan? Dus ik pak alsnog een bidon maar na 3 slokken speelt de maag alweer op. Ik gooi mijn bidon snel weg, dit moet ik duidelijk nog verbeteren maar nu kan ik er niks meer aan veranderen. Hupsakee, km 31 ging in 3:02 (ipv 3:11). Iets te optimistisch? Het kost vrijwel geen moeite, en het zou van 30-35 ook licht heuvelaf gaan. Het enige waar ik nu nog aan moet denken is: rustig ademhalen, pasfrequentie hoog houden en ontspannen. nog een km 3:02, en nog een van 3:03. Volgens mij bleven die km’s tot 37 op 3:05 of eronder. Ik voel me nog verrassend goed, maar nu ik die 35km gepasseerd ben wordt het toch elke kilometer flink wat zwaarder. Gewoon blijven gaan, niet teveel nadenken. ”Je loopt 12de Bart!!!”: hoor ik Grete roepen. Nummer elf stort ook wel duidelijk in zo te zien.

We zitten nu al op 38km en ik kom langs nummer 11, een snelle blik laat me wel zien dat hij het niet fijn heeft. Nou kan ik ook niet meer heel erg lachen op dit moment, maar een van de mentale trucjes die ik had opgepikt was denken aan hoeveel zwaarder een ander het heeft (eigenlijk best wel flauw, maar als het helpt dan helpt het 😛 ). Dat ging hier wel op, dus daar haalde ik weer een motivatie uit, en de nummer 10 was ook niet ver weg meer. 40km, nummer 10 ben ik ook voorbij! Ik lig nu dus 10e in een World Major Marathon, dat is best wel bizar eigenlijk… Op dit moment denk ik hier eerlijk gezegd helemaal niet aan. Het enige wat ik denk is: pasfrequentie, ademhaling, ontspannen. Volledige focus dus! Jawel, daar is hij dan, de Brandenburger Tor, dit is het laatste stuk naar de finish. Echt versnellen zit er niet meer in, maar ik kan het tempo wel constant houden en kom met gebalde vuist over de finish.

Was het wat ik ervan gehoopt had? Zeker weten!!! Zijn er verbeterpunten? Absoluut! Maar daar ga ik, na een welverdiende vakantie, rustig aan werken. Die eerste marathon mogen er nog dingen minder goed gaan, maar voor de volgende gaan we dat uiteraard wel oplossen 🙂 Ook wel positief: ik loop blijkbaar zuinig genoeg om met vrij weinig brandstof hard te kunnen blijven lopen.

Met meer plezier dan ooit kijk ik tegemoet naar het tweede deel van een nog prille maar hopelijk hele lange carrière!

Read More

Patience = Key

De tijd gaat snel en lijkt steeds sneller te gaan, zeker als je doet wat je het leukste vindt om te doen! In de afgelopen jaren heb ik alles gedaan om me zo goed mogelijk te ontwikkelen, een beetje op het gekke af. Maar gezien mijn aanleg leek te liggen bij het echt hele lange werk, was het extra lastig. Wachten, wachten en nog eens wachten. Eerst de onder-afstanden ontwikkelen (wat ik zeker ook wel een beetje blijf doen), het lichaam belastbaar krijgen, alles geleidelijk opbouwen. Inmiddels ben ik 22 jaar, en we (mijn coach en ik) verwachten dat ik pas op mijn best zal zijn rond mijn 30ste levensjaar. Rustig blijven groeien komende jaren dus, dat is het allerbelangrijkste.

Nu heb ik al 9 van de 12 weken gehad van mijn eerste marathontraject, en hoe gaat dat? Ik had nog wel wat twijfels vooraf. Zou het allemaal wel zo goed gaan? Je weet immers gewoon simpelweg niet hoe het uit gaat pakken. Toch keek ik vooral met veel enthousiasme uit naar dit traject, en dat enthousiasme is in de voorbije weken eigenlijk alleen maar gegroeid. Vrijwel elke training in die 9 weken was raak, 2 keer ging het net even iets minder maar dan kon ik nog steeds met gemak mijn tempo’s draaien. Vrijwel alle trainingen vind ik nu ook echt superleuk en ik geniet met volle teugen! Dat genieten is iets wat ik de laatste jaren sowieso goed heb geleerd, maar nu geniet ik alleen nog maar meer 🙂

Gisteren had ik mijn laatste grote test: een 20km loop in Sneek op marathontempo met daarvoor nog een uur duurloop en daarna ook nog een half uur. Best een heftige training dus.

Na een uur heb ik even snel de schoenen gewisseld en een droog shirt aangetrokken, iets wat niet in de marathon zal gebeuren maar gezien ik al een flinke stortbui over me heen had gehad was het geen overbodige luxe. Daarna heb ik nog wat op en neer gelopen en toen kon ik vertrekken voor 20 kilometers in wat toch vrij bar weer leek te worden. De eerste km’s stond de wind vol tegen en er kwam hier en daar ook nog een lekkere windstoot bij. We liepen mooi in de richting van de donkere wolken waardoor ik na een km of drie zo een gigantische stortbui inliep. Niet helemaal ideaal maar, hoe onwaarschijnlijk ook: Er is altijd een kans dat ik dit weer in Berlijn ook ga treffen. Ondanks dit alles kwam ik op de eerste 10km wel gewoon in 31:31 door, wat al net iets harder is als beoogd marathontempo. Door het weer was het wat lastig tempo inschatten maar gelukkig heb ik in Berlijn ook een groepje met haas dat rond mijn tempo weg wil gaan dus dan heb je in ieder geval goede referentie.

Het tweede deel werd natuurlijk extra makkelijk, want nu stond de wind in de rug. De km’s gingen zonder enige moeite naar 3:05, tot ik na bijna 20km weer de baan op draaide waar ik finishte in 1:02:16. Eigenlijk was dit natuurlijk niet echt finishen, want ik mocht dus nog een half uur door 😛

2 uur, 33 minuten en ruim 44km verder had ik een mooie laatste test gehad. Met een paar kleine wijzigingen in de details (iets rustiger drinken en beter verdeeld over de race, nog wat rustiger starten, etc.) heb ik er de volste vertrouwen in dat dit goed gaat komen 😀 Garanties heb je nooit, zeker op een marathon, maar ik geniet van de voorbereiding en heb er ontzettend veel zin in.

Nu is het nog een weekje aardig doortrainen voordat we langzaam gaan afbouwen richting de marathon. 9 weeks down, 3 to go!

Read More

Unknown Territory

Vaak wordt mij gevraagd: wat maakt hardlopen nou eigenlijk zo leuk? In de basis is dit voor elke loper denk ik wel hetzelfde: het bevrijdende gevoel en de endorfine die vrijkomt. Daarnaast haal je er een kick uit als je echt hard gaat! Voor een korteafstandsloper gaat het dan vooral om het vermogen om vanuit het niets een kort stuk extreem snel te kunnen lopen, maar bij een langeafstandsloper komt de kick voort uit het heel lang relatief hard gaan.

Die kick ervaarde ik gisteren ook weer, toen ik lange tempoblokken mocht doen! Je voelt dat het hard gaat, maar tegelijkertijd gaat het ontzettend makkelijk en soepel. Dat gevoel is eigenlijk voor mij het mooiste dat er is: lekker lang en hard lopen! Op een dag als vandaag merk ik dat ik weer een sprongetje heb gemaakt ten opzichte van vorige week. Het tempo voel ik ook alweer een stuk beter aan, wat niet makkelijk was na de harde baantempo’s van de afgelopen weken 😛

Waar mijn collega hardlopers en ik ook een kick uit halen is het verleggen van grenzen. Op verkenningstocht gaan naar het onbekende: onbekende snelheden/afstanden maar ook het bewandelen van onbekende paden. In de afgelopen jaren heb ik al heel veel geprobeerd op het gebied van training om uit te zoeken welk pad voor mij het juiste is. Één ding is zeker: veel hoge intensiteitstrainingen werkt voor mij niet, maar van veel omvang en lange tempoblokken schiet het niveau zowel op het korte als het lange omhoog. Na wat moeilijke jaren lijk ik de belastbaarheid weer te hebben om echt veel kilometers te maken. Nu heb ik dus weer de mogelijkheid om uit te breiden en dat ben ik dan ook aan het doen. Maar met welk doel? Wat is mijn plan voor de komende jaren?

Komende jaren blijf ik zeker nog ”kortere” wedstrijden lopen, want ik ben er van overtuigd dat ik ook daar nog grote stappen kan maken met deze manier van trainen. Stappen die ik ook goed kan gebruiken om snel te worden op de echt lange afstanden. Wat er nu echt op de planning staat is, jawel, mijn eerste MARATHON! Het zal een marathon worden om ervaring op te doen en lekker te genieten. We gaan er bescheiden in om goed uit te kunnen testen wat er nou gebeurd als ik veel verder loop dan een halve marathon. Met alle trainingen en testen die ik gedaan heb lijkt mijn aanleg hier te liggen, maar echt zeker weten doe je het pas als je ook daadwerkelijk een paar marathons in de benen hebt.

Het avontuur waar ik zo lang op gewacht heb is nu eindelijk begonnen, nog iets meer dan 11 weken en ik sta aan te start in Berlijn…..

Read More
Bekijk meer

Don’t just run the race

take pleasure in being in it!

Bart’s laatste posts op instagram

volg mij ook op

© 2016 BART VAN NUNEN. POWERED & DESIGNED BY IMPRESS-D