Bart’s blog

Op deze pagina vind je berichten over mijn prestaties op wedstrijden, trainingsweekenden en trainingsstages. Wil je vaker updates? Volg mij op twitter, instagram of facebook!

De Muur

Soms is het lastig om de juiste woorden te vinden. Sport kan heel mooi zijn, maar ook keihard. Gelukkig kan ik wel prima relativeren, maar echt ”happy” ben ik natuurlijk niet na gisteren.

Na een mooie voorbereidingsperiode, een hoop hard werken en een verjaardag zonder taart, mocht ik het gisteren eindelijk gaan proberen. In plaats van 2:11:30 schema zou de groep op 2:11:00 weggaan, net wat straf misschien gezien ik liever met negatieve split loop maar ik had er goede moed in. Tijdens de wedstrijd ging het best wel lang goed, maar ik was wel te onrustig achteraf gezien. Niet alleen in het hoofd, maar ook in mijn bovenlijf. Dat laatste is echt iets waar weer meer aan gewerkt moet worden, want zoiets kan een hoop schelen in efficiëntie. Verder pik je ook wel meer mee uit een wedstrijd die wat minder gaat, we (mijn coach en ik) hebben echt al wel een aantal verbeterpunten waar we mee aan de slag kunnen.

Globaal komt het er op neer dat ik gewoon teveel energie aan het verspillen was. Op een 10km kan je dan nog verval beperken, maar bij een marathon kom je jezelf keihard tegen. Na 30km werd het al erg zwaar en bij 32 was ik al op voor mijn gevoel. Toen heb ik toch nog 3km lang op 3:06 kunnen lopen, gewoon de pijn negeren en blijven proberen. Bij 35km kreeg ik toen zo’n klap dat ik instortte en 2km later heb ik de strijd moeten staken. Zoiets doet heel veel pijn, al is het maar omdat uitstappen slap voelt en compleet tegen mijn principes in gaat, maar ik zag gewoon niet hoe ik nog door kon.

Nu heb ik dus na 2 marathons beide kanten gezien, misschien ook wel goed ook op ontwikkelingsgebied. Toch had ik het natuurlijk maar al te graag anders gezien, maar ik heb nog altijd de volste vertrouwen dat ik het wel kan. In de komende weken ga ik gewoon doen wat ik al van plan was, goed uitrusten en dan weer wat mooie wedstrijden doen. Deze week ga ik ook weer met Grete kijken hoe we het verder gaan aanpakken. Waarschijnlijk ga ik dan in het voorjaar gewoon weer een marathon doen. Met de lessen uit deze marathon gaan we daar weer wat moois van maken. Want ik ben nog niet klaar met die marathon, letterlijk en figuurlijk…

Read More

Wanneer dromen werkelijkheid kunnen worden

Het is dinsdagmorgen als ik in de auto stap naar Planken Wambuis, een van de vele delen bos hier in de omgeving. Ik mag vanochtend zelf weten hoe lang ik ga, dus ik besluit om eens een keer op verkenningstocht te gaan. Na een half uurtje kom ik bij een kaart, en aangezien het best wel lekker gaat, besluit ik er maar een flinke ronde van te maken.

Meer dan eens krijg ik de vraag of ik met muziek loop? Dat doe ik dus eigenlijk nooit. Maar wat doe ik dan in al die tijd? Terwijl ik loop kijk ik om me heen en geniet ik van de prachtige omgeving die ik hier heb en mijn gedachten dwalen af. Nog iets meer dan 11 weken, dan loop ik mijn 2e marathon. Waar ik deze marathon zou gaan lopen was iets waar ik niet lang over heb getwijfeld, eigenlijk wist ik het al wel direct na de eerste. Mijn tijd van 2:13:09 was al best wel dicht bij het olympische limiet en dan is Berlijn wel de meest voor de hand liggende marathon om te gaan lopen.

Sinds de marathon van vorig jaar heb ik een flinke stap gezet, dus met wat extra kilometers in de benen is die 2:11:30 zeker niet irreëel. Toch blijft het een marathon, een afstand waarin een hoop kan gebeuren en je jezelf flink tegen kan komen. Al dagdromend hierover kijk ik op mijn klokje en ik kom tot de ontdekking dat ik wel erg hard ga ineens…

Naast een limiet is er ook nog de regel dat er maximaal 3 mensen gestuurd kunnen worden. Met de huidige generatie marathonlopers zou het best kunnen dat er 4, of zelf 5 atleten onder het limiet duiken. Hoewel die kans niet groot is, is het wel iets om rekening mee te houden. Onder de 2:11:30 kan dus nog niet genoeg zijn. Vervelend? Nee, alleen maar mooi! Dit betekend dat we met onze huidige lichting gewoon heel goed bezig zijn. Extra concurrentie vind ik ook altijd leuk, dat maakt het nog wat uitdagender. Een aantal van ons loopt in Berlijn, maar ook andere marathons zullen gebruikt worden voor limietpogingen waardoor het een hele boeiende tijd belooft te worden.

Inmiddels ben ik weer bij een kaart aangekomen, ik heb al best wat kilometers afgelegd maar het lijkt alleen maar makkelijker te gaan en ik heb wel zin in een extra lusje. Niet zo lang geleden was alles nog anders, ik focuste me op zaken als tijden en de gevolgen van winnen of verliezen. Na een hoop trial en error weet ik nu wat ik moet doen om het maximale uit mezelf te halen, en als je dat doet dan komen de tijden vanzelf. Meer dan alles geven kun je niet doen, dus daar ga ik altijd voor.

Volgende week begint de marathonvoorbereiding. 10 weken lang veel trainen; goed uitrusten; goed eten en alle details rondom de marathon oefenen. Als ik dat allemaal doe, fit weet te blijven en tijdens de marathon mijn hoofd koel houdt dan kan er wel eens iets heel moois uitkomen.

Na ruim 25 kilometer kom ik weer bij de auto aan, met een voldaan gevoel en heel veel zin om er straks flink tegenaan te gaan!

Over iets meer dan 2 weken vertrek ik weer naar het Zwitserse Sankt Moritz voor een hoogtestage. Dit keer ga ik mee met TDR, de groep van o.a. Michel Butter en Edwin de Vries. Vanaf dan zal ik 4 weken lang elke woensdag wat schrijven voor www.hardloopnetwerk.nl, dus als je wat meer wilt weten over hoe het leven op hoogtestage eruit ziet dan kan je dat daar lezen.


Samen met Michel tijdens het NK halve marathon in Venlo.

Read More

14 minuten

Donderdag reed ik naar mijn ouders in Hellevoetsluis, niet alleen omdat het praktischer was om met mijn vader naar Oordegem te rijden, maar ook omdat het gewoon heel leuk is om weer zoals vroeger samen op pad te gaan. Ook mijn oude trainingsmaatje Roy Hoornweg en fotograaf Arjan Baggerman reden met ons mee, dus de sfeer zat sowieso al goed.

IFAM Oordegem blijft een bijzondere wedstrijd. Ergens in ”the middle of nowhere” ligt een baan waar atleten massaal heen gaan om keihard te lopen. De wedstrijd is gewoon voor iedereen toegankelijk, maar het niveau is ronduit bizar te noemen. Na 2 jaar zou ik weer een 5000m lopen. Als marathonloper is eigenlijk alles kort dus deze afstand ging ook niet altijd even best. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er wel een beetje tegenop zag, ook al gingen de trainingen erg voortvarend. Wanneer iets telkens niet lekker gaat, dan is het toch een extra uitdaging, maar des te mooier om het patroon te doorbreken. Mijn pr stond op 14:11 en ik hoopte toch eindelijk een keer die 14 minuten grens te doorbreken…

Toen de series bekend werden gemaakt, hoorde ik tot mijn genoegen dat ik in de B-serie mocht startten. de C-serie was ook nog goed geweest, want de prestatiedichtheid is heel hoog bij deze wedstrijd. Toch vond ik dit fijner, nu kon ik gewoon echt achterin aansluiten en doorschuiven. Bij de start was ik redelijk weg en liep ik vooral op souplesse de eerste 100m zodat ik rustig achterin aan kon sluiten. Volgens mij was mijn eerste rondje iets van 69 seconden, in plaats van de rondjes 67/66 die ik de rest van de race zou lopen. Helemaal prima, liever te rustig dan te hard in het begin. Nu bleef ik redelijk achterin hangen, met af en toe wat naar voren schuiven en zoveel mogelijk in baan 1 lopen om niet teveel meters te maken. Bij een 5000m zie je meestal na een kilometer of twee al wel wat mensen echt terugzakken, het begin gaat immers altijd relatief hard. Door dan rustig te blijven, raap je alleen maar mensen op en dat geeft natuurlijk een heerlijk gevoel. Eigenlijk bleef ik gewoon constant rondjes 67/66 lopen en de laatste ronde ging nog net iets harder. Waar ik het normaal altijd heel erg zwaar had op deze afstand, liep ik nu gewoon lekker mee en had ik het gevoel dat ik wel door kon blijven gaan. Toen ik vervolgens in een tijd van 13:54 over de streep kwam, wat best een flink pr is en dus voor het eerst onder de 14 minuten, was ik echt heel blij! Niet alleen fysiek, maar vooral ook mentaal, is dit toch echt wel heel fijn. Hoewel mijn focus natuurlijk vooral op de marathon ligt, blijft het ook goed om die onderliggende afstanden aan te scherpen. In de komende jaren zal ik dat ook gewoon blijven doen, niet alleen omdat het praktisch is, maar ook gewoon omdat het leuk is om een beetje variatie erin te houden.

In de komende maand zal ik nog even goed aan mijn snelheid blijven werken, om te zorgen dat als ik me straks ga voorbereiden op de marathon het tempo extra makkelijk aanvoelt. Over 2 weken loop ik in Leiden bij het NK 10000m, net als vorig jaar zal het hoofddoel van het baanseizoen zijn om hier goed te presteren.


van links naar rechts: Trainingsmaatje Yorben Ruiter (13:58), Ik (13:54), Roy Hoornweg (13:50) en haas Frank Futselaar die zelf ook onder de 14 minuten heeft staan.

Read More

The 24-hour rule

Inmiddels is het alweer een paar dagen geleden dat ik het NK halve marathon liep. Dit zou één van de twee piekmomenten worden van dit jaar, alleen het liep niet helemaal volgens plan.

Aan de hand van de trainingen die ik gedaan heb in de periode voorafgaand aan deze wedstrijd, mocht ik weg op een schema van 1:03:00-1:02:40. Naast een heel sterk deelnemersveld was er ook een haas geregeld voor de eerste 15km op tempo 1:03:00. In de eerste kilometers hadden we een mooie groep, maar al snel bleek dat de haas langzamer ging dan afgesproken. Na 6km zei ik tegen de haas dat we toch echt te langzaam gingen en vroeg ik of hij langzaam wilde versnellen richting het groepje voor ons. Dat versnellen deed hij wel, maar na 7km stapte hij uit en waren alleen Michel Butter en ik nog over uit ons groepje. Na een paar wat snellere kilometers kwamen we toch nog redelijk op schema door (29:53). In het 2e deel van de wedstrijd stond de wind tegen, en het was ook erg harde wind. Mijn benen voelde vandaag ook niet zoals de afgelopen weken, maar daar probeerde ik verder niet bij stil te staan. Samen met Michel liep ik kop over kop, op het einde probeerde ik nog te versnellen, maar in de eindsprint kwam ik net 2 tellen te kort en ik finishte als 4e in 1:04:24.


foto gemaakt door Arjan Baggerman

Balen? Zeker! Maar ik kon op deze dag nou eenmaal niet meer dan dit. Uiteraard heb ik het uitgebreid geëvalueerd met mijn coach, en aan welke dingen het heeft gelegen dat weten we nu. Als het een keer niet zo gaat als je wilt, dan is het beste wat je kunt doen 24 uur balen en vervolgens de knop weer om zetten.

Momenteel zit ik in Flagstaff (VS) om me voor te bereiden op het baanseizoen. Het herstel van de halve marathon verloopt erg soepel, maar we houden het uiteraard nog even rustig de komende week. Na deze hoogtestage begin ik het baanseizoen met een 3000m, en hoewel dit erg kort is voor mij kijk ik er wel echt heel erg naar uit! In het afgelopen jaar heb ik een goede stap kunnen zetten, en ik ben benieuwd wat dit mij gaat brengen op de baanafstanden.

Read More

Op volle toeren

Jaar na jaar lukte het me niet, vanaf mijn 18e eindigde ik elk jaar in Schoorl rond de 5e plek, met een uitschieter naar 6e en naar 4e. Waar ging het mis? Vaak ging het mis op de start, want die gaat altijd vrij hard. Nou heb ik geen hele snelle tijden staan op de korte afstanden, dus op zich was het ook wel logisch, maar het moest wel beter kunnen.

Afgelopen jaar heb ik een flinke stap kunnen zetten, zeker richting de marathon en daarna. Die stap was niet alleen conditioneel en mentaal, maar ook qua brute kracht (lees zware krachttraining) ben ik gigantisch verbeterd. Zou het nu dan eindelijk een keer lukken om op het podium te eindigen?

Vorige week leek de vorm al erg goed, toen ik in Apeldoorn 23:00 liep op een 8km, wat een pr was van 25 seconden. Van tevoren hoorde vernam ik al dat iedereen voor een hele snelle tijd wilde gaan, en snel ging het ook… De eerste km voelde ik me heel sterk, maar ik merkte gelijk ook al dat het absurd hard ging. Ik bleef dus expres maar achterin het groepje hangen en kwam na 1km in 2:45 door (tempo 27:30, terwijl we in een tijd rond de 29 minuten zouden finishen). Dit keer echter, kon ik het wel verteren. Door de stappen die ik heb gezet kan ik nu dus ook gewoon prima hard mee aan het begin, en dat gaf al wel een flinke kick!


Foto gemaakt door Eaglefotografie

Na een paar scherpe bochtjes komen we aan bij de klim, ongeveer 600m lang stevig omhoog. Ik merkte dat ik relatief makkelijk omhoog kwam, dus ik ging wat dichter op mijn voorgangers lopen maar nam geen moeite om het kleine gaatje met de voorste groep te dichten dat kort daarvoor was ontstaan, dat leek me nu niet verstandig. Zo bleef ik lopen in een groepje van 4, later 3 man, waarvan ik wist dat ze ook allemaal wel sterk zouden blijven doorlopen. Nu was het vooral veel de kat uit de boom kijken, maar uiteraard ook wel af en toe wat werk verrichten uit collegialiteit. Dat werk ging ik vooral meer doen na 6km, toen ik Michel Butter uit de kopgroep zag lossen. We kwamen rond 7.5km bij Michel, die op de positie van eerste Nederlander liep. Met Stan Niesten nog vlak achter me wist ik in ieder geval dat ik echt voor het podium aan het lopen was. Zelfs de winst leek mogelijk, maar het kan natuurlijk nog alle kanten op als je met z’n drieën bij elkaar zit. Ik nam nu kop over, en bleef stevig doorlopen. Versnellen daar twijfelde ik nog een beetje over, het leek me beter om nog even te wachten tot het laatste stuk. Bij 9km zette Michel flink aan, waardoor er een gaatje ontstond. Inmiddels liepen Michel en ik wel al los, dus de 2e plek leek veilig, maar Stan zag ik ook nog wel terug komen. Spanning alom dus, en geen ruimte om ook maar iets te verslappen, gewoon volle bak door nu! Na een paar korte bochtjes kwam het laatste rechte stuk, zo’n 250m en dan zijn we bij de finish. Vol aanzetten en nog even alles geven, Michel was nog steeds in zicht. Ik kwam 3 tellen tekort om te winnen, maar ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo blij ben geweest met een 2e plek 😛 Eindelijk die podiumplek op een 10km op de weg! Mijn tijd van 28:57 betekende ook een heel flink pr voor een 10km op de weg (38 seconden eraf). Als ik nu terugkijk zou ik in de wedstrijd ook niets anders hebben gedaan, en dat is uiteindelijk waar het vooral om draait. Meer dan je beste race neerzetten kun je nou eenmaal niet, maar als het resultaat dan ook nog goed is dan is het helemaal genieten 😀


Samen met Stan direct na de finish. Foto is gemaakt door Julie Faiazza.

Komende weken ga ik vooral lekker veel kilometers wegtikken, met tussendoor nog een 10km in Trafford (GB) en deze periode sluit ik af met het NK halve marathon in de Venloop.

Read More
Bekijk meer

Don’t just run the race

take pleasure in being in it!

Bart’s laatste posts op instagram

volg mij ook op

© 2016 BART VAN NUNEN. POWERED & DESIGNED BY IMPRESS-D