Het is dinsdagmorgen als ik in de auto stap naar Planken Wambuis, een van de vele delen bos hier in de omgeving. Ik mag vanochtend zelf weten hoe lang ik ga, dus ik besluit om eens een keer op verkenningstocht te gaan. Na een half uurtje kom ik bij een kaart, en aangezien het best wel lekker gaat, besluit ik er maar een flinke ronde van te maken.

Meer dan eens krijg ik de vraag of ik met muziek loop? Dat doe ik dus eigenlijk nooit. Maar wat doe ik dan in al die tijd? Terwijl ik loop kijk ik om me heen en geniet ik van de prachtige omgeving die ik hier heb en mijn gedachten dwalen af. Nog iets meer dan 11 weken, dan loop ik mijn 2e marathon. Waar ik deze marathon zou gaan lopen was iets waar ik niet lang over heb getwijfeld, eigenlijk wist ik het al wel direct na de eerste. Mijn tijd van 2:13:09 was al best wel dicht bij het olympische limiet en dan is Berlijn wel de meest voor de hand liggende marathon om te gaan lopen.

Sinds de marathon van vorig jaar heb ik een flinke stap gezet, dus met wat extra kilometers in de benen is die 2:11:30 zeker niet irreëel. Toch blijft het een marathon, een afstand waarin een hoop kan gebeuren en je jezelf flink tegen kan komen. Al dagdromend hierover kijk ik op mijn klokje en ik kom tot de ontdekking dat ik wel erg hard ga ineens…

Naast een limiet is er ook nog de regel dat er maximaal 3 mensen gestuurd kunnen worden. Met de huidige generatie marathonlopers zou het best kunnen dat er 4, of zelf 5 atleten onder het limiet duiken. Hoewel die kans niet groot is, is het wel iets om rekening mee te houden. Onder de 2:11:30 kan dus nog niet genoeg zijn. Vervelend? Nee, alleen maar mooi! Dit betekend dat we met onze huidige lichting gewoon heel goed bezig zijn. Extra concurrentie vind ik ook altijd leuk, dat maakt het nog wat uitdagender. Een aantal van ons loopt in Berlijn, maar ook andere marathons zullen gebruikt worden voor limietpogingen waardoor het een hele boeiende tijd belooft te worden.

Inmiddels ben ik weer bij een kaart aangekomen, ik heb al best wat kilometers afgelegd maar het lijkt alleen maar makkelijker te gaan en ik heb wel zin in een extra lusje. Niet zo lang geleden was alles nog anders, ik focuste me op zaken als tijden en de gevolgen van winnen of verliezen. Na een hoop trial en error weet ik nu wat ik moet doen om het maximale uit mezelf te halen, en als je dat doet dan komen de tijden vanzelf. Meer dan alles geven kun je niet doen, dus daar ga ik altijd voor.

Volgende week begint de marathonvoorbereiding. 10 weken lang veel trainen; goed uitrusten; goed eten en alle details rondom de marathon oefenen. Als ik dat allemaal doe, fit weet te blijven en tijdens de marathon mijn hoofd koel houdt dan kan er wel eens iets heel moois uitkomen.

Na ruim 25 kilometer kom ik weer bij de auto aan, met een voldaan gevoel en heel veel zin om er straks flink tegenaan te gaan!

Over iets meer dan 2 weken vertrek ik weer naar het Zwitserse Sankt Moritz voor een hoogtestage. Dit keer ga ik mee met TDR, de groep van o.a. Michel Butter en Edwin de Vries. Vanaf dan zal ik 4 weken lang elke woensdag wat schrijven voor www.hardloopnetwerk.nl, dus als je wat meer wilt weten over hoe het leven op hoogtestage eruit ziet dan kan je dat daar lezen.


Samen met Michel tijdens het NK halve marathon in Venlo.

Recent Posts