Jaar na jaar lukte het me niet, vanaf mijn 18e eindigde ik elk jaar in Schoorl rond de 5e plek, met een uitschieter naar 6e en naar 4e. Waar ging het mis? Vaak ging het mis op de start, want die gaat altijd vrij hard. Nou heb ik geen hele snelle tijden staan op de korte afstanden, dus op zich was het ook wel logisch, maar het moest wel beter kunnen.

Afgelopen jaar heb ik een flinke stap kunnen zetten, zeker richting de marathon en daarna. Die stap was niet alleen conditioneel en mentaal, maar ook qua brute kracht (lees zware krachttraining) ben ik gigantisch verbeterd. Zou het nu dan eindelijk een keer lukken om op het podium te eindigen?

Vorige week leek de vorm al erg goed, toen ik in Apeldoorn 23:00 liep op een 8km, wat een pr was van 25 seconden. Van tevoren hoorde vernam ik al dat iedereen voor een hele snelle tijd wilde gaan, en snel ging het ook… De eerste km voelde ik me heel sterk, maar ik merkte gelijk ook al dat het absurd hard ging. Ik bleef dus expres maar achterin het groepje hangen en kwam na 1km in 2:45 door (tempo 27:30, terwijl we in een tijd rond de 29 minuten zouden finishen). Dit keer echter, kon ik het wel verteren. Door de stappen die ik heb gezet kan ik nu dus ook gewoon prima hard mee aan het begin, en dat gaf al wel een flinke kick!


Foto gemaakt door Eaglefotografie

Na een paar scherpe bochtjes komen we aan bij de klim, ongeveer 600m lang stevig omhoog. Ik merkte dat ik relatief makkelijk omhoog kwam, dus ik ging wat dichter op mijn voorgangers lopen maar nam geen moeite om het kleine gaatje met de voorste groep te dichten dat kort daarvoor was ontstaan, dat leek me nu niet verstandig. Zo bleef ik lopen in een groepje van 4, later 3 man, waarvan ik wist dat ze ook allemaal wel sterk zouden blijven doorlopen. Nu was het vooral veel de kat uit de boom kijken, maar uiteraard ook wel af en toe wat werk verrichten uit collegialiteit. Dat werk ging ik vooral meer doen na 6km, toen ik Michel Butter uit de kopgroep zag lossen. We kwamen rond 7.5km bij Michel, die op de positie van eerste Nederlander liep. Met Stan Niesten nog vlak achter me wist ik in ieder geval dat ik echt voor het podium aan het lopen was. Zelfs de winst leek mogelijk, maar het kan natuurlijk nog alle kanten op als je met z’n drieën bij elkaar zit. Ik nam nu kop over, en bleef stevig doorlopen. Versnellen daar twijfelde ik nog een beetje over, het leek me beter om nog even te wachten tot het laatste stuk. Bij 9km zette Michel flink aan, waardoor er een gaatje ontstond. Inmiddels liepen Michel en ik wel al los, dus de 2e plek leek veilig, maar Stan zag ik ook nog wel terug komen. Spanning alom dus, en geen ruimte om ook maar iets te verslappen, gewoon volle bak door nu! Na een paar korte bochtjes kwam het laatste rechte stuk, zo’n 250m en dan zijn we bij de finish. Vol aanzetten en nog even alles geven, Michel was nog steeds in zicht. Ik kwam 3 tellen tekort om te winnen, maar ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo blij ben geweest met een 2e plek 😛 Eindelijk die podiumplek op een 10km op de weg! Mijn tijd van 28:57 betekende ook een heel flink pr voor een 10km op de weg (38 seconden eraf). Als ik nu terugkijk zou ik in de wedstrijd ook niets anders hebben gedaan, en dat is uiteindelijk waar het vooral om draait. Meer dan je beste race neerzetten kun je nou eenmaal niet, maar als het resultaat dan ook nog goed is dan is het helemaal genieten 😀


Samen met Stan direct na de finish. Foto is gemaakt door Julie Faiazza.

Komende weken ga ik vooral lekker veel kilometers wegtikken, met tussendoor nog een 10km in Trafford (GB) en deze periode sluit ik af met het NK halve marathon in de Venloop.

Recent Posts