Ik weet het nog als de dag van gisteren, mijn eerste 10km. 7 jaar geleden was dat, als 15 jarige jochie tussen de A junioren (t/m 19 jaar) op het NK. Die dag werd ik gelijk 3e op dat NK en liep ik 32:20. Mijn 5km split was 16:10 dus ik liep 2x exact hetzelfde tempo. Zou mijn aanleg dan op het echte hele lange gaan liggen?

7 jaar later zou ik mijn debuut mogen maken, dat was destijds het plan en dat plan werd vandaag dan eindelijk werkelijkheid. Zo lang gewacht, tot ik mijn droom mocht verwezenlijken. Alles rustig opgebouwd, in mijn jeugd hier en daar wel wat fouten gemaakt maar uiteindelijk door schade en schande wijzer geworden. Je kan wel begrijpen, ik was de laatste dagen iets zenuwachtiger dan normaal…

We stappen rond 8:00 uit de bus, het parcours op. Aan de linker-zijkant staan een paar grote BMW’s met klokken die gesynchroniseerd worden, rechts een groot scherm met film erop en een erg spannende muziek. Kippenvel, nu al, wat is dit vet! als even later het startschot klinkt, weet ik wat me te doen staat: na 7 jaar wachten, moet ik ook nu geduldig blijven.

En dat deden we, gewoon netjes in het groepje van 2:15 mee. Dat tempo ging het echter niet helemaal, want we zouden halverwege doorkomen op 1:07:07 dus dat is meer tempo voor 2:14 laag. Eerste drankpost op 5km, gewoon gelijk pakken, tafel nummer 7 (hoe toevallig :P). Eerste bidon ging er makkelijk in, mooi in de hand mee en rustig drinken dan moet dat geen probleem vormen. Of toch wel?

Na bidon nummer 3 op 15km gaat mijn maag toch wat raar aanvoelen. Misschien in combinatie met de extra spanning toch wat teveel drinken in een korte periode? Nouja, niks meer aan te doen. Volgende post overslaan en hopen dat het weer wat beter wordt. Dat werd het helaas niet, iets na 22 werd het toch erger en net zoals bij mijn eerste halve had ik toch echt het idee dat ik langs de kant moest. Net voor 25km stond er weer een dixie langs de kant, dus daar ging ik dan: hop, het toilet op. Als automatische impuls nog mijn klokje stop gezet en, na zo’n 14 seconden zag ik na afloop van de race, er weer uit. En daar gingen we weer, 2km later (wat ik dus eigenlijk ook iets langzamer had moeten doen) zat ik weer bij de groep. Even bijkomen tot 30km en dan gaan!

Net voor 30km staat weer een drankpost en ik besef me dat ik nog maar zo’n 750ml heb gedronken van de 1.6-2L die ik nodig zou hebben. Toch maar wat pakken dan? Dus ik pak alsnog een bidon maar na 3 slokken speelt de maag alweer op. Ik gooi mijn bidon snel weg, dit moet ik duidelijk nog verbeteren maar nu kan ik er niks meer aan veranderen. Hupsakee, km 31 ging in 3:02 (ipv 3:11). Iets te optimistisch? Het kost vrijwel geen moeite, en het zou van 30-35 ook licht heuvelaf gaan. Het enige waar ik nu nog aan moet denken is: rustig ademhalen, pasfrequentie hoog houden en ontspannen. nog een km 3:02, en nog een van 3:03. Volgens mij bleven die km’s tot 37 op 3:05 of eronder. Ik voel me nog verrassend goed, maar nu ik die 35km gepasseerd ben wordt het toch elke kilometer flink wat zwaarder. Gewoon blijven gaan, niet teveel nadenken. ”Je loopt 12de Bart!!!”: hoor ik Grete roepen. Nummer elf stort ook wel duidelijk in zo te zien.

We zitten nu al op 38km en ik kom langs nummer 11, een snelle blik laat me wel zien dat hij het niet fijn heeft. Nou kan ik ook niet meer heel erg lachen op dit moment, maar een van de mentale trucjes die ik had opgepikt was denken aan hoeveel zwaarder een ander het heeft (eigenlijk best wel flauw, maar als het helpt dan helpt het 😛 ). Dat ging hier wel op, dus daar haalde ik weer een motivatie uit, en de nummer 10 was ook niet ver weg meer. 40km, nummer 10 ben ik ook voorbij! Ik lig nu dus 10e in een World Major Marathon, dat is best wel bizar eigenlijk… Op dit moment denk ik hier eerlijk gezegd helemaal niet aan. Het enige wat ik denk is: pasfrequentie, ademhaling, ontspannen. Volledige focus dus! Jawel, daar is hij dan, de Brandenburger Tor, dit is het laatste stuk naar de finish. Echt versnellen zit er niet meer in, maar ik kan het tempo wel constant houden en kom met gebalde vuist over de finish.

Was het wat ik ervan gehoopt had? Zeker weten!!! Zijn er verbeterpunten? Absoluut! Maar daar ga ik, na een welverdiende vakantie, rustig aan werken. Die eerste marathon mogen er nog dingen minder goed gaan, maar voor de volgende gaan we dat uiteraard wel oplossen 🙂 Ook wel positief: ik loop blijkbaar zuinig genoeg om met vrij weinig brandstof hard te kunnen blijven lopen.

Met meer plezier dan ooit kijk ik tegemoet naar het tweede deel van een nog prille maar hopelijk hele lange carrière!

Recent Posts