Dat iedere atleet een andere aanpak nodig heeft dat blijkt wel. Waar de meeste atleten vooral veel snelheid doen in de zomer en de duur wat minderen leek dat voor mij nooit echt te werken. Nu maak ik nog steeds lekker mijn kilometertjes maar gooi ik er wel wat meer snelheid in. En die halve marathon? Ik heb eerlijk gezegd het gevoel dat de snelheidstrainingen alleen maar beter zijn gegaan 😛 (en ja, alles voelt kort aan na zo’n halve)

Maar goed, veel wedstrijden loop ik niet, vooral omdat mijn trainer en ik het belangrijk vinden om tussendoor goed te blijven trainen en niet alleen maar met herstel bezig te hoeven zijn. Gisteren was zo’n wedstrijddag, en wel gelijk de voor mij meest gevreesde in zijn soort, een 3000m….

Gevreesd?! Ja, ik en de 3000m hebben de laatste jaren een beetje een haat-liefde verhouding opgebouwd waarbij het meer naar haat neigt dan naar liefde. Telkens weer bleef ik rond die 8:30 steken en de jaren daarvoor kakte ik altijd op het laatst helemaal in en liep ik 8:47. Je begrijpt wel, er moest een knop om, ik was er wel klaar mee.

De start, dat is wel weer een evaluatiepuntje 😛 Ik liet me eigenlijk gewoon wegdrukken en zat gelijk helemaal achterin, maar het voelde goed en ik versnelde flink waardoor ik nog voor het einde van de eerste ronde op positie 3 lag en een rondje 65.3 klokte (wilde op schema 66 weg). Daarna zakte het tempo in (68), waarna weer versneld werd (66-66), en toen de haas uitstapte zakte het weer in (69). Zou het dan weer zo’n race worden met een mindere tijd? Nee, daar had ik absoluut geen zin in, dus ik besloot 1100m voor het eind te versnellen. Na de eerste ronde op kop hoorde ik mijn coach Addy 66.1 roepen, prima dus maar nu wel blijven doorgaan… Met ingang van de laatste ronde kwam er iemand naast me en die had wel een stuk meer vaart dus ik liet hem lekker voorgaan zodat ik erachter kon gaan hangen. Helaas kwam er nog een 2e man over en dat was dan weer net niet de bedoeling. Om niet ten val te komen had ik een gaatje gelaten maarja, dat moet wel weer gedicht worden. Laatste ronde Bart, niet meer denken, gewoon volle bak aanzetten nu! Versnellen naar de nummer 2, rondje 65, nog 200m, nog een keer aanzetten nu… Eroverheen, en dan die laatste 100m, denken aan de knie-inzet, armen meenemen en….. 8:17:45!!!

Als je nu het raceverslag hebt gelezen begrijp je waarschijnlijk wel dat ik dit keer echt genoten heb van de wedstrijd. Vooral mentaal doet dit me erg goed, nu weet ik voor mezelf dat ik wel degelijk een goede 3km kan lopen. En ja, het moet nog een stuk harder gaan komende jaren, maar dit begint tenminste ergens op te lijken. Soms blijf je met je pr’s een tijdje steken maar door gewoon goed te trainen, op tijd je rust te nemen, gezond te eten en vooral geduld te bewaren komen de stappen vanzelf.

Op naar meer!

Recent Posts